Simone de Jong

2012-02-24T03:48:00.000-08:00

En er kan ook soep in, in mijn ideale schaaltje.

2012-02-22T09:25:00.000-08:00

Ik ben zo verliefd op mijn nieuwe tweedehands gevonden schaaltje waar preciés een hele zak chips in past. Ik vond 'm met Yara bij de Kringloop. Maar wie interesseert dat nou. Eigenlijk zou ik het natuurlijk over Job Cohen moeten hebben. Over hoe erg ik het vind dat iemand die integer is (zegt mijn eigen NRC Next), authentiek is, niet acteert, geen valse beloften doet en verantwoordelijk gedrag verkiest boven alledaagse demagogie het niet redt in ons politieke systeem.

De enige functie waar ik in de politiek voor in aanmerking zou kunnen komen is zo ongeveer die van koffiejuffrouw, dus wat weet ik ervan, maar ik word altijd heel erg moe als ik denk aan ons hele politieke systeem. Je moet ervan houden zullen we maar zeggen en dan vind ik dat Job het nog een aardig tijdje heeft uitgehouden. Je moet immers de moderne mediawerkelijkheid aankunnen (waar ik de exacte definitie nog weleens van zou willen horen), strategisch vernuft hebben en je willen werpen in de Haagse Strijd. Mij niet gezien. Ik zou de interruptiemicrofoon net als Job ook mijden als de pest en het hele mediacircus erbij. Gek zou ik worden, en dan word je nog neergezet als 'Met dat lange, onhandige lijf en die zware winterjas' ook. Nou vraag ik je. Zal het straks ook nog aan zijn winterjas liggen dat hij het niet redden kon.

Hij vertegenwoordigt een mentaliteit die aan het verdwijnen is: 'Job Cohen kan zich namelijk wegcijferen'. Een zware winterjas en jezelf wegcijferen en je kunt gaan met je banaan. Weggehoond worden als een poedel omdat je geen glansrijke lepe rol vertolkt in het theater van de scoringsdrift en de egomanie. Dat zijn mijn woorden niet hoor, ik citeer maar wat links en rechts uit de krant die voor me ligt. Maar je zou er toch razend van worden? Ik zou schreeuwen als ik Job Cohen was. Me als een valse poedel vastbijten in de bleke papkuiten van Wilders.

Ben ik even blij dat ik een baan heb waar de eigenschappen van Job op prijs worden gesteld. En nou zal het best, dat hij fouten heeft gemaakt, dat hij sommige dingen beter aan had kunnen en moeten pakken, voor wie geldt dat niet, maar als je voor de politiek van tegenwoordig leep en egomaan moet zijn en alleen maar moet willen scoren en vooral niet opofferingsgezind moet zijn, dan wandel ik honderd keer liever met mijn lange onhandige lijf in een zware winterjas lekker een blokje om door de duinen moet ik zeggen.

Ik hoop dat hij dat gaat doen. En dat hij net als ik lekker gaat struinen in kringloopwinkels en op rommelmarktjes als 'ie maar even tijd heeft. En dat hij daar dan net als ik een schaaltje vindt waar hij zomaar grenzeloos verliefd op wordt. En dat hij dat dan aan níemand hoeft uit te leggen, waarom hij zo blij is met dat schaaltje. Dat de reden dat er zo prachtig preciés een hele zak chips in past ruim voldoende is voor zijn vrouw en zijn vrienden. Dat ze dan zeggen: 'Dat heb je goed gezien Job, dat dat een precies goed schaaltje is, wat kun jij dat toch goed. Laat nog eens zien?' En dat ze zijn 'lange en onhandige lijf' lang omhelzen als hij binnenkomt om lekker mee te eten. En dat ze terwijl ze koffie voor hem inschenken tegen hem zeggen: 'We zijn blij dat je er weer bent Job, en laat dat hele Den Haag maar flink de tering krijgen' terwijl ze zijn zware winterjas van hem aannemen en voor hem aan de kapstok hangen.

Logeerpartijtje

2012-02-21T10:25:00.003-08:00

Geen groter tantegeluk dan Yara, mijn nichtje van zestien te logeren hebben.
We zijn twee van hetzelfde. Ze zou één dag komen, maar het werden er twee.

Ik zeg: 'Yara for president.' Zelfs ondanks het feit dat ze mijn héle zorgvuldig opgebouwde facebookaccount per ongeluk heeft verwijderd terwijl ze 'Spotify' voor me installeerde. Dat is nog best knap ook, zomaar een heel facebookaccount verwijderen. Kom daar maar eens om.

Met ziel en paard

2012-02-17T07:39:00.003-08:00

Je ziel reist te paard zeggen ze. We hebben het er al eerder over gehad. Ik geloofde het gelijk vanaf het moment dat ik het hoorde. Hoe raar kun je niet zijn als je net terug bent van vakantie. Je lichaam wordt zo'n beetje door het heelal geslingerd van 34 graden boven naar 4 graden onder nul, en dan moet die hele ziel en zaligheid daar gelijk maar een beetje aan wennen. Echt niet.

Vanmorgen nog las ik een stukje over het hebben van een 'Sociale jetlag'. Interessant. Ik gooide het alleen gelijk weg, met m'n sociale jetlag hoofd, en kan het nu niet meer vinden al graai ik met man en macht in de vuilniszak. Ik mocht er net van mezelf mee ophouden, want al googelend blijkt zelfs de Telegraaf te weten wat een 'Sociale jetlag' is, kijk maar hier.

Ik heb dus twee jetlags, als je het goed bekijkt. Wat een armoe. En mijn ziel heeft dit keer volgens mij een oude knol getroffen, want die is ook nog in geen velden of wegen te zien. Het komt vast door die twee jetlags en mijn reizende ziel dat ik al kan huilen als ik op een vol Hoog Catharijne achter een oude man loop met een ontroerend veel te hoog opgehesen broek. Ik kan het niet helpen. Van die brede stille billen in zo'n groene corduroy broek met een oude riem erom. Dat soort dingen jagen mijn tranen deze dagen gelijk de straat op.

En doordat mijn lichaam maar wat zielloos rond loopt te hannesen heb ik ook gewoon 'Ja' gezegd tegen het aardige meisje dat net belde en me vroeg of ik een abonnement wilde op de geheel vernieuwde NRC Next. Ik zei gewoon volmondig 'Ja'. Zonder na te denken. Zelfs zonder me te ergeren aan het feit dat alle marktonderzoekers en enquêteleiders mijn nummer weer gevonden hebben. Ik vond het zelfs wel gezellig. Ja, ik trek er ook mijn eigen wenkbrauwen bij op.

Het moet niet veel gekker worden.

Omgekeerde heimwee

2012-02-15T14:03:00.005-08:00

Nou, en dan vaar je met een boot een baaitje in bij het eiland Ko Pu, en word je met bagage en al op een klein bootje overgezet dat je naar het eiland brengt omdat de wat grotere boot daar niet kan komen. En dan kom je zomaar ineens aan op een stil strand, ziet een prachtig huis op palen aan het einde van de baai waarvan je denkt: 'Jemig, dát zou te mooi voor woorden zijn, om daar te zitten, maar die is vast al bezet.' Vervolgens wandel je naar de receptie waar een stoere ruigpoot tegen je zegt:
'Wil je soms het huis aan het einde van de baai? Dat is nog vrij.'

God knipoogde naar me.

Sindsdien heb ik heimwee naar een huis dat nooit van mij is geweest. Ik mis de wind in mijn haren terwijl ik in bed lig en het geluid van de golven waarop mijn dromen dreven en mijn geest kon waaien. Geen airco of ventilator was er nodig, want ons huis ademde op de wind. Het had geen slot op de deur, tijdens het tanden poetsen in onze badkamer in de blote lucht telde ik de sterren en het zachte water van de zee waste elke ochtend de slaap uit mijn ogen.

Thailand...

2012-01-28T07:19:00.000-08:00

He hallo daar jongens!

Is me dat lachen; Ik heb even een internetcafe opgezocht, en gekeken of ik in kan loggen... geen idee of dit gaat lukken, want alle Blogspotaanwijzingen worden verstrekt in het Thais... Nou bood zich net nog een heel klein mannetje aan op de prachtige avondmarkt hier in Krabi om me Thaise les te geven, want ik bak er nog niet zoveel van. Hij kwam als een kleine komeet achter een heel gezellig eetkarretje vandaan springen. De eetkarretjes die ik zo zou willen bemannen. Lekker een beetje rommelen met pannetjes, tafeltjes dekken en drankjes inschenken voor de mensen.

Eigenlijk heeft een bericht als dit helemaal geen zin, want ik weet bij God niet waar ik moet beginnen. Na een overweldigend Bangkok zijn we na een dag of vier als een banaan vervoerd in hele gezellige bedjes in de nachttrein naar het Zuiden. Daar hangen we nu alweer een paar dagen rond in Krabi dat alle geneugten heeft die een mens nodig heeft. Goed eten, een retegoeie massagesalon (ja, vergeef me, we laten ons elke dag masseren, het is om gek van te worden, en dan heb ik het nog niet over de mangoshakes, de ijskoffies, en alle glimlachen die de Thaise mensen ons schenken, de markten, de vogelkooitjes aan de gevel, de brommers met zijspan waar je je hele familie en hebben en houden in kan vervoeren, de kleine hapjes, de lunches in een zakje, heerlijke soep of bananenpannenkoek als ontbijt, de prachtige losse bergen in de zee die het uitzicht vanaf strand zo ongelofelijk verfraaien, buiten douchen, vlinders in je haar en het zachte heldere zeewater.

Ik geniet elke dag, en weet op geen enkel moment hoe laat het precies is, laat staan welke dag. Dat is een goed teken ijkt me. Morgen vertrekken we naar een klein eilandje een uurtje varen hiervandaan. Gaan we wonen in een boomhut, als we onze steeds zwaarder wordende koffertjes tenminste de touwladder op krijgen.

We maken het goed, ik hoop jullie ook.
Dag lieve weblogvrienden, jullie reizen met me mee.

Hé jongens!

2012-01-18T13:29:00.000-08:00

Ik ga er voor drie weken vandoor!

Frans en ik gaan Thailand onveilig maken en we vertrekken morgen al. We gaan er rondbrommeren, en liften, en slapen in boemelende nachttreinen. Heel veel thais eten en lachen met de mensen, althans: laten we het hopen!

Het liefst zou ik mijn laptop meenemen en alle verhalen 's avond gelijk jullie kant op slingeren, maar even alleen maar naar de lucht en het water en naar Frans kijken lijkt me ook helemaal niet verkeerd. Naar mijn gevoel heb ik daar al maanden geen tijd voor gehad (ik hou van overdrijven, jullie kennen me inmiddels..).

Mochten jullie nou nog megagoeie tips hebben voor dit grote land, laat het me dan weten: af en toe zal ik daar mijn weblog proberen te checken natuurlijk, want ik ga jullie missen, dat is een ding dat zeker is. Maar goed, laat ik nu vooral verder gaan met het inpakken van mijn koffer en heel hard naar jullie zwaaien, dan komt alles vast helemaal goed.

Doen jullie alsjeblieft voorzichtig, klets vrolijk met elkaar door via de reacties als je zin hebt: mijn zus gaat de zaak dit keer niet waarnemen. Wel mijn winkel, en daar heeft ze het al druk genoeg mee. Dag allemaal! Ik hou van jullie! Tot over een week of drie!

Er lag heel veel zilver op straat vandaag

2012-01-14T09:46:00.000-08:00

Neefje Wieger, een goed idee en een rol ductape

2012-01-13T10:00:00.000-08:00

Mijn grote geluk is dat mijn zus heel veel dingen voor me bewaart, om aan me te laten zien als ik langs kom. Zo bewaart ze onder andere alle uitvindingen van mijn neefje Wieger. Omdat ze weet dat ik daar zo ongelófelijk blij van word.

Zo vond hij laatst de ideale oplossing voor heel veel dorst, groot gemak én feestelijk uit een rietje kunnen drinken in één. Dat zouden véél meer mensen moeten doen wat mij betreft. En als hij even pauzeert, dekt hij het rietje even af met een zelfgemaakt ductapedopje.

Mijn kleine Willy Wortel.

Wat nou goed voor kinderen..

2012-01-12T00:01:00.000-08:00

Wie wil er binnenkort een keertje met mij stoepranden?

Alles komt goed

2012-01-11T01:46:00.000-08:00

Gelukkig is er tegenwoordig een knop waar je op kunt klikken als het even tegenzit.
Klik hier.

Ziek....

2012-01-06T09:19:00.000-08:00

Maar ziek kun je tegenwoordig zijn mét een hond op bed.
Bob heet 'ie, en hij wordt met dekbedhoes en al verkocht op www.snurkbeddengoed.nl
Goed bedacht. Ik hou vooral van de plooitjes die ze hebben geprint rond zijn rug.
Zo was het precies.

Een mayonaisepot en twee koppen koffie

2012-01-05T15:05:00.000-08:00

Ik kreeg een nieuwjaarsverhaal cadeau van Erica.
Erica met de handen van God: www.ericacea.nl
Hier komt 'ie.

When things in your life seem almost too much to handle,
when 24 hours in a day is not enough,
remember the mayonnaise jar and 2 cups of coffee:

A professor stood before his philosophy class and had some items in front of him. When the class began, wordlessly, he picked up a very large and empty mayonnaise jar and proceeded to fill it with golf balls. He then asked the students, if the jar was full. They agreed that it was. The professor then picked up a box of pebbles and poured them into the jar. He shook the jar lightly. The pebbles rolled into the open areas between the golf balls. He then asked the students again if the jar was full. They agreed it was. The professor next picked up a box of sand and poured it into the jar. Of course, the sand filled up everything else. He asked once more if the jar was full. The students responded with a unanimous 'yes.' The professor then produced two cups of coffee from under the table and poured the entire contents into the jar, effectively filling the empty space between the sand. The students laughed.

'Now,' said the professor, as the laughter subsided, 'I want you to recognize that this jar represents your life. The golf balls are the important things - family, children, health, friends, and favorite passions. Things that if everything else was lost and only they remained, your life would still be full. The pebbles are the other things that matter like your job, house and car. The sand is everything else - the small stuff.'

'If you put the sand into the jar first,' he continued, 'there is no room for the pebbles or the golf balls. The same goes for life. If you spend all your time and energy on the small stuff, you will never have room for the things that are important to you. So... Pay attention to the things that are critical to your happiness. Play with your children. Take time to get medical checkups. Take your partner out to dinner. There will always be time to clean the house and fix the disposal. Take care of the golf balls first - the things that really matter. Set your priorities. The rest is just sand.'

One of the students raised her hand and inquired what the coffee represented. The professor smiled 'I'm glad you asked. It just goes to show you that no matter how full your life may seem, there’s always room for a couple of cups of coffee with a friend.'

De oude mevrouw

2012-01-03T11:57:00.000-08:00

Ik sprak laatst een oude mevrouw.
Een mevrouw die eruit zag als zoveel oudere dames. Niks opvallends eigenlijk. Grijs haar, een goeie bordeauxrode twinset, kettinkje om. Gezellig wel. Niets waar je blik op blijft haken, behalve haar paardenstaart. Grijs haar in een kwiek paardenstaartje. Dat vond ik wel opvallend. En haar ogen. Ondeugende ogen, dacht ik te zien.

Ze boog zich voorover en zei: 'En wat doe jij?' Ik weet nooit zo goed wat ik op dat soort vragen moet antwoorden, maar ik deed mijn best. Vanwege de paardenstaart. Na drie regels gaf ik het op. Ik was geneigd om te zeggen: 'Ik borduur kussens. Heel veel kussens. Met heel mijn hart en alles wat in mij is'.
Maar dat zei ik niet, dit keer. Ik zei: 'En wat doe u?'

Ze bleek oogarts en alles. Gepromoveerd en pulicaties en zo. Ik vroeg: 'En hoe is dat zo gekomen?' Ze lachte en vertelde dat ze vroeger alleen maar onvoldoendes haalde, dus dat ze zichzelf ook vaak afvroeg hoe ze in vredesnaam gekomen was waar ze nu was, gepensioneerd en wel. Ik vroeg waarom ze onvoldoendes haalde. Ik hou namelijk van mensen die onvoldoendes halen. Daar kon je vaak op school de leukste tijden mee beleven. Niks geen voornemens of targets te halen, maar in volle galop springen op alles dat voorbij komt. 'Dat was nog maar het begin', zei de oude mevrouw met de paardenstaart. 'Ik ben ook van school getrapt'.

Mijn ervaring met mensen die van school zijn gestuurd, zijn vaak ook vaak positief moet ik zeggen. Ik weet niet hoe het komt. Het zijn nu de beste ondernemers, nemen de grootste risico's en incasseren breed lachend hun verliezen. Studenten uit mijn klas die met opgeheven hoofd voortijdig de kunstacademie verlieten zijn vaak verder gekomen dan diegenen die braaf hun diploma in de la hebben liggen. En deze mevrouw bevestigde weer de regel, met haar dansende paardenstaart.

Terwijl ze haar jas aanschoot en vertrok dacht ik er gelukkig nog net op tijd aan om haar te vragen waaróm ze van school was gestuurd. Hard lachend riep ze over de schouder van haar loden mantel: 'O, omdat ik een non had vastgebonden.'

Ik word wel zo ongelófelijk vrolijk bij het idee alleen al dat deze mevrouw heel serieus mensen heeft behandeld als oogarts, terwijl ze met diezelfde handen ooit een non vastbond. Gewoon, omdat ze haar zat was. Omdat iemand het moest doen. In iedereen rusten goeie verhalen. Altijd. Daar denk ik vaak aan als ik in de trein in de stiltecoupé rondkijk naar alle mensen die daar zo serieus met hun aktetas op schoot op weg zijn naar hun werk. Mij nemen ze niet in de maling.

Hemel

2011-12-30T12:05:00.000-08:00

Zo aan het eind van het jaar tel ik altijd mijn zegeningen. Ik neem me nooit zoveel voor, behalve misschien zo pakweg een kilo of tien afvallen, al mag vijf best ook, of minder als de taartjes dan maar wel héél goed zijn die ik eet. Mijn voornemens zitten dan meer in de hoek van 'Meer hele goeie taarten bakken' enzo.

Ik weet niet. Ik word altijd een beetje ongelukkig van voornemens. Voornemens en levensvreugde past bij mij niet zo goed in één zin. En je neemt je niet voor om in 2012 je levensvreugde te vergroten. Tenminste: ik niet. Zonder voornemens is mijn levensvreugde al zo ongelofelijk groot. Dan zou het gewoonweg te gek gaan worden, als je je dat ook nog eens voor gaat zitten nemen. Daarbij zijn voornemens ook zo doelgericht, terwijl ik meer hou van een beetje rondzwerven en vrolijk een beetje ergens heen zigzaggen.

Voornemens klinken naast doelgericht ook altijd een beetje afgepast vind ik. Een beetje saaiig. En het riekt ook naar een beetje balen als je ze niet haalt, die voornemens. En als ik ergens wel van baal is het van balen omdat iets niet gelukt is. Ik ben trouwens veel beter in voornemens intrekken dan in voornemens maken. Voornemens intrekken word ik heel blij van: de lat zo hoog leggen dat ik er ruim onderdoor kan. Dat vind ik dan wel weer een goed voornemen.

Je kunt wat mij betreft eigenlijk altijd maar beter hopen dan voornemen. Niet op je rug liggend niksdoend hopen, maar al rommelend een beetje hopen. Hopen in de zijlijn. Hopen terwijl je rondscharrelt in de berm terwijl iedereen je hard voorbij rent op weg naar hun doel. Hopen terwijl je een beetje naar de hemel kijkt en luistert naar de vogels en lachend dikke regendruppels op je gezicht laat vallen.

Zo hoop ik dat ik in 2012 nog heel vaak de krantenman tref die altijd gratis een krant bij mij in de bus propt, en dat ik dan hard hollend naar de voordeur ren met stukken melkchocola om in het mandje te gooien voorop zijn brommer, waar hij altijd heel breed van gaat lachen. Ik hoop ook dat mijn buurmeisjes het komend jaar heel vaak aan blijven bellen om in mijn snoeptrommel te graaien met lollies, kauwgom en toffees (sinds kort zijn er trouwens ook verantwoorde zaken als stuiterballen en potloden met gummen en papieren ijsparapluutjes aan toegevoegd omdat ik hoop dat ze een gezond gebit krijgen). Ik hoop ook dat mijn overbuurvrouw en ik volgend jaar nog heel vaak taartjes zullen blijven ruilen. Zij bakt weer andere taartjes dan ik en die wisselen we dan uit, heen en weer hollend over straat op onze pantoffels of het regent of niet. En ik hoop dat ik wat meer weblogberichten kan gaan schrijven. Dat neem ik me niet voor, want dan komt er vast niks van, maar ik hoop het met heel mijn hart. Verder word het een rij van jewelste als ik alles op zou gaan noemen wat ik hoop. Dan wordt het meer een soort van verlanglijst. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor de rest van de wereld. Maar dat worden dan van die cliché's, van die dingen die je toch wel weet, die je altijd al hoopt met heel je hart, zoals dat het geluk wat eerlijker verdeeld zou worden over de wereld. Dan mag er bij mij best wat af, wat mij betreft. Als dat zou helpen tenminste. En valt het me nog steeds in mijn schoot allemaal, dan beloof ik dat ik daar heel dankbaar voor zal zijn. Dankbaar zijn ben ik beter in dan in voornemen.

Ik ben ook beter in hopen dan in voornemen. Sommige dingen hoop ik trouwens niet, die weet ik zeker. Zoals Herman Finkers hierboven zingt over de hemel. Ik hoop op heel veel hemel. Niet pas later, maar ook nu, voor jullie allemaal. Hemel in vriendschappen en in relaties, in boeken als een vriend in je tas die je optillen en meenemen. Hemel in momenten waarop je oren klapperen, aanslagen worden gepleegd op je ogen en je hart op hol gaat. Een soort van hemel op aarde. Voor jullie allemaal, ja, dat hoop ik, en dat wens ik jullie toe. Hopen en wensen liggen vast ook heel dicht naast elkaar.

En over die andere hemel waar Herman over zingt met zijn nadrukkelijke 'r': daar geloof ik alleen al in omdat het me zo ongelofelijk gezellig lijkt. Mijn moeder geloofde ook in een hemel. Maar mijn moeder geloofde alles. Ook mij. Ze zei altijd dat ze het zelfs had geloofd als in de bijbel had gestaan dat niet Jonas in de Walvis had gezeten, maar de Walvis in Jonas. Zo was mijn moeder. Zij hoopte ook op van alles, en is daar nooit mee opgehouden.

Dit gaat inmiddels misschien een beetje lijken op een soort van afscheidsspeech, en dat was nou ook weer niet de bedoeling. Alhoewel... het zou mooi zijn als we allemaal op oudejaarsavond een afscheidsspeech zouden houden van het afgelopen jaar. Ik hou erg van speechen, maar dat is weer een heel ander verhaal.

Ik wens jullie in elk geval, naast magie, betovering en verwondering 'de hemel' toe in 2012,
want die is altijd dichterbij dan je denkt en wellicht precies hetzelfde.

Magie, betovering en verwondering!

2011-12-29T05:59:00.000-08:00

Jongens!
Vergeet niet dat er tot en met vrijdagavond een prachtig festivalletje staat in het Huygenspark in Den Haag. Daarna trekt het naar Groningen op 5, 6 en 7 januari.
Zie ook: http://carnivale.nl/

Merry Christmas!

2011-12-21T01:56:00.000-08:00

Werk mee naar huis nemen

2011-12-19T04:51:00.001-08:00

Op deze manier zouden meer mensen dat moeten doen.
Heel veel mensen werden er heel vrolijk van merkte ik.

Cadeau van Jacomine

2011-12-17T15:18:00.000-08:00

De zegen van een vriendin die weet wat je mooi vindt.
Een vriendin die ik niet vaak zie, maar die me Ziet.
Vriendschap zoals God die bedoeld heeft. Denk ik.

Cadeau

2011-12-17T05:43:00.000-08:00

Krijg ik vanmorgen deze foto van mijn nichtje Yara in de mail.

Ze wist niet precies waarom ze gelijk aan mij moest denken toen ze de foto zag. Ze vond het van die lieve handen bij die pannenkoeken. Ze wist zelfs niet goed of ik het wel een leuk plaatje zou vinden, maar moest 'm gewoon sturen.

Nou, dan hoeft er helemaal, maar dan ook helemaal niks meer wat mij betreft.
Hak mijn armen en benen er maar af: als zij maar gelukkig is.
Als tante heb ik geloof ik geen grotere wens dan dat Yara de rest van mijn leven aan mij denkt bij het zien van oude handen op een gezellig ouderwets tafelkleedje met pannenkoeken.

Soms is je hart te klein voor alle liefde die van binnen bonkt.

Fouzija

2011-12-16T05:50:00.000-08:00

Hier komt mijn tweede topaanbieding. Hou je vast.

Ik zou bijna een foto van haar maken, om dit verhaal en deze superaanbieding kracht bij te zetten, maar dat wil onze Fouzija niet. Onze Fouzija is onze werkster. Dat woord dekt echter de lading niet. 'Steun en toeverlaat in het huishouden en in het leven in het algemeen' is een betere omschrijving. 'Iemand om je elke week heel erg op te verheugen als ze komt', komt nog beter in de richting.

Je werkster zoen je niet. Althans, dat doe je niet zo snel. Nou, neem maar van mij aan dat als je onze Fouzija een keer in je huis hebt gehad, met haar wapperende stofdoek en haar slofjes aan die ze aandoet bij de voordeur, dat je haar dan plat wilt zoenen als ze gaat én als ze komt.

Fouzija spreekt heel goed Nederlands. Bijna beter dan ik, zou ik bijna zeggen. Ze draagt twee hoofddoeken, en doet er eentje gezellig af als Frans niet thuis is, want dan zijn we gezellig vrouwen onder elkaar. Dan zou ik bijna die van haar omdoen, want zijn we nog meer gezellig samen. Dan stel ik Fouzija voor dat we ons samen gaan verhuren, want dat zou voor de rest van ons leven veel gezelliger zijn. Dan zijn we een gouden team, maar Fouzija is al een diamant in haar eentje. Daar kan ik eigenlijk helemaal niks aan toevoegen.

Drie uur per week is Fouzija bij ons. Ze kost 12 euro per uur, en dat is ze dubbel en dwars waard. Ik word altijd blij als ik haar zie: alleen daar zou ik al 12 euro voor over hebben per uur. Om even dat lieve gezicht te zien, en die lach en haar stem en haar verhalen over Marokko.

Fouzija pauzeert niet. Nooit. Fouzija staat 's ochtends om vijf uur op om voor haar vier kinderen, haar man en voor ons te zorgen en ligt er om half tien in. Fouzija heeft energie voor tien en zou best nog een huishouden erbij willen om in te werken.

Vandaar deze oproep. Ik heb haar beloofd mee te zoeken naar een gezellig werkhuis in Leiden. Dat is nou heel jammer voor mijn lezers van buiten onze stad, maar ik zou zeggen: reden genoeg om te verhuizen.

Mocht je interesse hebben, dan horen Fouzija en ik dat graag.
We zijn benieuwd. Kunnen niet wachten eigenlijk.
En mail of bel maar naar mij, dan geef ik het adres van Fouzij. Misschien. Nee, nee, dan geef ik het. Beloofd. Als je tenminste aardig bent en vooral aardig zult zijn voor Fouzija. Beloofd. Dit heet een win-win situatie.
06-24216547
info@simonedejong.nl

Prijs voor Marret!

2011-12-15T00:39:00.000-08:00

Mijn en onze eigenste Marret heeft het 'Groot Dictee der Nederlandse Taal' gewonnen! Jemigmina! Staat ze daar zomaar met die goeie kop en haar schaterlach. Ik ben plaatsvervangend apetrots en ga voortaan nog meer op mijn taal- en schrijffouten letten natuurlijk. Op de schouders met onze Marret. Geen betere ambassadrice denkbaar voor ons land. En hier kun je een mooi verhaal lezen over de achtergrond van haar talent: www.marretkramer.wordpress.com

Theedrinken

2011-12-14T04:04:00.000-08:00

Medea: 'Lust jij een kopje thee Simone?'
Ik: 'Graag!'

Hart

2011-12-12T14:48:00.000-08:00

Mijn vriendin Linda heeft een dochter: Medea.

Medea is vijf, heeft twee lange staarten en een kop om acuut verliefd op te worden. Ze is me zo dierbaar: daar kan geen servies van Ruth Gurvich tegenop. Het hele oeuvre van Ruth Gurvich kan me gestolen worden wat mij betreft, zolang ik maar lange omhelzingen krijg van Medea. En dan heb ik het nog niet eens over hoe zij achterovergedraaid op de bagagedrager van Linda heel lang naar mij zwaait. Medea zwaait of haar leven ervan afhangt, tot we allebei stipjes zijn.

Sinds ik van haar een roze tekening kreeg met een hart erop, bewaar ik die op de plek waar ik haar draag.

Ruth Gurvich

2011-12-10T13:56:00.000-08:00

Er ontbreekt helemaal niks aan mijn geluk,
alleen maar een heel klein stapeltje van het werk van Ruth Gurvich in mijn kast.
Ik krijg gewoon knikkende knieën als ik ernaar kijk.
http://ruth.gurvich.free.fr/

Topaanbiedingen

2011-12-09T02:14:00.000-08:00

Ik heb een soort van vriend.
Vriend is wel een heel groot woord, maar ik mag hem graag.
Mijn soort van vriend heet Jan Willem.

Jan Willem vind ik niet echt een 'Jan Willem', maar ik voel mezelf ook niet altijd een 'Simone', dus een kniesoor die daarop let. Naast het feit dat Jan Willem leuk gezelschap is, kan hij bovendien het allerbeste van de hele wereld teksten schilderen op muren. Dat doet hij al zijn hele leven en ik ken werkelijk helemaal niemand die er beter in is dan hij. Hij schilderde in onze hele godganse stad jarenlang de prachtigste poëzie op alle legen muren (klik op vorige woord 'muren') die hij maar kon vinden. Een betere referentie kun je niet hebben wat mij betreft. Hij levert meesterwerk, of dat nou heel klein is of heel groot. Wie wil er nou niet zijn naam handgeschilderd op de voordeur? Of een ouderwetse reclameschildering buiten aan de muur om op uit te kijken. Jan Willem kan het allemaal.

Jan Willem vertrekt als alles goed is in maart naar Parijs. Daar gaat 'ie ergens in een prachtige Parijse straat een enorm gedicht op een enorme muur schilderen, terwijl heel Parijs aan hem voorbijtrekt. Hij verheugt zich op een bouwkeetje waar hij in kan slapen en een potje kan koken op een houtkacheltje. Ik riep dat ik ook hoop dat er dan een goeie croissantenbakker om de eerste de beste Parijse hoek zit, maar daar hoef je je in Parijs gelukkig niet zo druk om te maken. Parijs heeft immers alles, en straks ook nog Jan Willem. Het goede nieuws is, dat jullie Jan Willem ook even kunnen hebben, voor het schilderen van een tekst op een gevel, buiten of binnen, want Jan Willem heeft werk nodig.

Jan Willem heeft nog net een mobiele telefoon, maar geen internet of e-mail. Daar doet Jan Willem niet aan. Hij staat liever op de steigers dan dat hij een nieuw modem installeert of zijn mail checkt. Snap ik. Daarom heb ik Jan Willem op marktplaats (klik op vorige woord 'marktplaats') gezet. Dat klinkt anders dan ik bedoel, maar jullie snappen altijd wel wat ik bedoel, gelukkig. Ik ben nog aan het zoeken wat de beste plaats is om zijn diensten aan te bieden, maar dit is de eerste advertentie.

Jan Willem heeft nog nooit op marktplaats gestaan. Ik ook niet. Frans bijna, toen ik hem een keertje zat was. Ik was zo benieuwd wie hem dan af zou komen halen, maar zover is het nooit gekomen. Als jullie Jan Willem willen hebben voor een klus, dan kunnen jullie mij mailen. Dan ga ik schreeuwend naar Jan Willem die in een hofje woont waar niet geschreeuwd mag worden om hem het blijde nieuws te verkondigen. Ik gun Jan Willem namelijk werk waar hij van houdt. Hoort zegt het voort.

Ik zie trouwens net dat marktplaats de advertentie die ik voor Jan Willem heb gemaakt is verwijderd. Hij moet onder 'diensten en vakmensen'. En terecht. Komt voor elkaar. Kost geld. Maakt niet uit. Jullie weten hem nu toch via mij te bereiken. De wereld ligt aan zijn voeten. Dat weet 'ie zelf nog niet, maar ik wel. Mijn kop eraf als hij geen werk krijgt tot maart. Beloofd. Er zijn mindere redenen om je hoofd te verliezen. Zo.

Dit is trouwens de eerste knaller in mijn reeks van 'topaanbiedingen', dus maak jullie borst maar nat.

Sinterklaas

2011-12-05T03:59:00.000-08:00

'Klop, klop' hoor ik op het raam van mijn atelier.

'Simone, ben je daar?' roept buurmeisje Janne.
Ik roep: 'Voor jou altijd Janne!'
Zij: 'Doe de gordijnen eens dicht, dan doe ik mijn mijter op en mijn baard'.
Ik krijg een brok in mijn keel omdat ik van dit soort dingen altijd bijna moet huilen van geluk.
Achter de doorzichtige gordijnen zie ik Janne hannessen met haar mijter in de wind.
Zij: 'Ze kunnen open Simone!'
Ik ruk de gordijnen open en gil hard van groot geluk als ik haar zie.
Die baard met dat elastiekje in die wangen met sproeten.

Ze staat fier rechtop. De wind rukt aan haar mijter. De baard slaat voor haar ogen.
Het is een bloedserieuze zaak, waarbij ik moet opletten niet al te hard te lachen.
Je moet kleine sinterklazen wel serieus blijven nemen, heb ik gemerkt.
Ze drukt haar neus hard tegen de ramen.
Ik: 'Dat moet beloond worden met een greep uit de trommel vind ik'.
Sinterklaas: 'Dat vind ik ook'.

Ik ren naar de voordeur met mijn buurkindertjestrommel waar ik net vandeweek ook stuiterballen, potloden met mooie gummen en papieren parasolletjes aan had toegevoegd. Het duurt even voordat sinterklaas met een brede glimlach en zijn handschoenen aan een stuiterbal en een parasol uit de trommel heeft gehaald.
Ik heb geduld.
Ik blijf er zelfs voor thuis.

Mooie woorden van onze Kees

2011-11-28T13:38:00.000-08:00

Ik kan schreeuwen van geluk in de trein als ik in mijn dikke sjaal gedoken de volgende woorden lees van Kees van Kooten in 'Hollands Diep':

'Ik had een lievelingsoom die Gerard heette en de broer van mijn vader was. Wij noemden hem oom Gé. Wanneer oom Gé zich kwaad maakte, liep hij de honderd meter in twaalf seconden. Dat was in 1928. Als hij bij ons thuis in Den Haag op bezoek kwam en in ons kamertje bleef slapen, gewoon pats, in zijn slaapzak récht op het zeil, tussen mijn bed en dat van mijn zusje in, en dan fris als een hoentje na het ontbijt weer terugfietste naar zijn woonplaats Gorinchem, kregen wij de kranen niet meer open.

Dan zou ik willen dat ik het gore lef had om niet alleen keihard te lachen, want dat ging vanzelf, maar om dan op te staan en te zeggen: 'Jongens, moeten jullie nou toch eens horen.' Ik hoop zo dat er ooit een dag komt, dat ik schijt krijg aan alles en werkelijk álles doe wat gedaan moet worden, maar ik durfde niet. Zo jammer, want ik zou zo ongelofelijk blij worden als iemand anders dat deed. We moeten veel meer doen wat in ons opkomt, en daar kan ik nog veel meer over vertellen, maar ik heb nog steeds amper tijd om adem te halen, dus dat komt, dat komt.

Er staan dit keer heel veel mooie woorden in 'Hollands Diep', voor het geval jullie dat blad misschien vergeten. Het is de vriend in mijn tas tussen Leiden Lammenschans en Utrecht.

En nét nu ik voor het eerst hun website bezoek, lees ik dat het allemachtig prachtige blad ermee stopt. Dat vind ik om te schreeuwen zo erg. 26 prachtige nummers zijn er verschenen. Ze buigen hun hoofd onder de verslechterende advertentiemarkt. Godverdomme. Ja, soms moet er gevloekt worden. Waar blijven we als zulke mooie bladen struikelen.

Geld moet niet rollen, geld moet hollen

2011-11-18T08:01:00.000-08:00

De lijfspreuk van mijn zus. Die kan net zo goed als ik met geld omgaan. Dat zit in de familie. Het is natuurlijk maar net wat je verstaat onder 'goed', maar wij zijn dol op hollend geld. Hollend geld is geld dat er aan de voordeur inkomt en dat je er gelijk weer uitgooit aan de achterdeur, recht in de armen van iemand anders.

Zo kwam ik vandaag in mijn atelier, en stond mijn overbuurvrouw trots te roepen dat ze állemaal schone ramen had. Zo'n overbuurvrouw als ik heb, gun je het hele land, en dan ook allemaal haar dochtertje, die bij me op de ramen komt kloppen als ze een toffee wil. Of ze wijst op de goudreinetten die gezellig in het raamkozijn liggen en dan op haar mond met overgrote echte mensentanden: klaar om in alles te happen wat ze maar tegenkomt. Ik riep tegen haar door mijn vuile ramen heen dat ze me zou gaan haten als ik haar een goudreinet zou serveren, en holde naar de voordeur met haar toffees die speciaal voor haar vooraan in de keukenla liggen. 'Toffees voor Janne' staat regelmatig op mijn boodschappenlijstje, maar wat wilde ik eigenlijk zeggen.

Ja, de buurvrouw stond dus te trotsen op haar glazenwasser. Het was geen seconde in mijn hoofd opgekomen om ooit een glazenwasser te vragen of die mijn ramen zou willen wassen. Maar het ging zo: ik kom mijn voordeur binnen, met daarachter een envelopje op de mat met geld van Patrice. Patrice weet hoeveel ik hou van envelopjes op de mat met geld erin. Dus ik open dat lieve envelopje terwijl tegelijkertijd de glazenwasser van de overbuurvrouw aanbelt en aanbiedt om al mijn ramen te wassen voor 15 euro. Alsof het zo moest zijn. Ik zeg dus volmondig 'Ja glazenwasser' en druk hem het geld van Patrice in zijn handen. Hollend geld. Welgeteld kreeg ik dus van Patrice maarliefst twee cadeaus: een gezellig envelopje met geld op de mat én een glazenwasser. Het moet toch niet veel gekker worden zeg ik dan.

Ik heb dus voor het eerst in mijn leven een glazenwasser. Een glazenwasser die 'mevrouw' tegen mij zegt. Ik hou erg van glazenwassers. Zéker nu ik er zelf eentje heb. Glazenwassers mogen nooit uit het straatbeeld verdwijnen, wat mij betreft. Zeg nou zelf. Zo'n man op zo'n ladder en alles. Die zelfs het raampje boven de voordeur waar je zelf nooit aan zou denken kunstig afneemt en ook nog het verfwerk meeneemt ('want dat scheelt echt in het onderhoud mevrouwtje.' Nee, nee, dat zei hij niet, dat dacht ik er zelf bij terwijl ik met mijn armen over elkaar stond te genieten op straat. Dus vanaf nu maak ik reclame voor Jan, want Jan heeft hollend geld nodig. Hij gebruikt het kaartje van zijn vader. Die heet ook Jan, alleen zijn adres en telefoon zijn anders.

Dat zouden meer mensen moeten doen

2011-11-16T23:21:00.001-08:00

Recessie

2011-11-07T09:11:00.000-08:00

Mooie 'recession chair' van Frankie Tjepkema: http://www.tjep.com
Hij maakte de stoel als reactie op de Dutch Design Week waar hij zich verbaasde dat er zo weinig werd gedaan met het feit dat we te maken hebben met de recessie. Soms moeten we even worden afgeknepen om tot nieuwe ideeën te komen. Zo is het maar net.

2011-11-05T16:54:00.000-07:00

Sinds mijn nieuwe baan in Utrecht bij het Integraal Kankercentrum Nederland sinds de fusie, is de inhoud van mijn werk compleet anders dan het werk dat ik altijd in Leiden heb gedaan. In mijn vorige baan had ik regelmatig direct contact met kankerpatiënten. Gelukkig heb ik met een aantal van hen nog steeds contact: mensen die kanker hebben en er het beste van maken. Zij zijn het enige dat ik mis, heel erg mis. Niet alleen hen, maar ook hun levenslessen, hun verhalen en er vanuit mijn vorige functie er voor hen kunnen zijn. Iets voor hen kunnen betekenen. Dat was het allerliefste dat ik deed.

Ik ben graag in de buurt van mensen die ziek zijn. Dat moet ik vaak uitleggen. In de nabijheid van mensen die kanker hebben is alles relatief, en daar hou ik van. Het gaat niet meer om hoeveel geld je verdient, hoe groot je huis is of je roem. Al die franje wordt in één snelle beweging van je bestaan afgeknipt vanaf het moment dat je de diagnose kanker krijgt, waarna er nog maar één wens overblijft: beter worden.

Het enige dat op dat moment nog telt is of je het geluk hebt om omringd te zijn door mensen waar je van houdt, mensen die er volmondig voor je zijn. Het gaat alleen nog om de liefde en aandacht en dingen doen die gedaan moeten worden. In die wereld ben ik graag.

Zo kreeg ik gisteren weer een mail van Hans. Ik kan hem niet in één alinea samenvatten. Hans is een mondvol, een heel hárt vol. Voor Hans zou ik keihard en lang willen applaudisseren, elke keer als ik hem zie, want van hoe hij leeft zucht mijn hart. En niet van medelijden of verdriet, maar van grootse bewondering.

Hans weet dat hij gaat sterven. Dat weten we allemaal, maar we doen vaak alsof dat niet voor ons geldt. Althans: niet binnenkort. Hans doet dat niet. Hans weet dat zijn tijd hier nog kort is. Hij leeft al veel langer dan de artsen hem hadden gegeven en geniet ten volle van elke dag, hoeveel pijn hij ook heeft: hij probeert er altijd het beste van te maken. Ik zou er vellen van vol kunnen schrijven, hoe hij de dingen doet. Wat Hans alleen al heel mooi doet is papieren niet in een tas dragen, maar op zijn lijf onder zijn jas. Hij propt notulen gewoon tegen zijn lijf aan, ritst zijn jas dicht, en hoeft dan lekker geen tas. De rest van mijn leven zal ik aan hem denken als ik dat nadoe. Dat is zo mooi van dingen die je van anderen leert: dat je er altijd de ander aan blijft verbinden.

Daar zou ik op zich nog zes weblogberichten over kunnen schrijven. Bij hoeveel dingen ik aan hoeveel mensen moet denken. Als ik een perfect gekookt heel ei in mijn mond steek als ontbijt denk ik bijvoorbeeld altijd aan José. Als ik onverschrokken snel een kruising oversteek met mijn fiets, waar ik erg van hou, hoor ik Tineke altijd in gedachten 'op leven en dood!' roepen, wat zij altijd deed als we samen raceden door Rotterdam. Als ik twijfel of een kledingstuk mij qua kleur wel staat denk ik altijd aan mijn zus en als ik een vlinder zie denk ik aan Pim. Als ik 'Alles komt goed' hoor zeggen denk ik aan mijn moeder en als iemand zegt dat God humor heeft denk ik aan mijn jeugdvriend Rens. Als ik roomboter in een vloot zie denk ik aan meneer Zweers, en als ik een verpleegster zie met een lange vlecht denk ik aan Marjan. Als ik iemand omhels die kleiner is dan ik denk ik altijd aan mijn lievelingstantetje Truus en als ik etalages bestudeer denk ik aan Astrid en Wilma. Als ik kijk naar een mooie lucht denk ik aan God, en als ik spullen onder mijn jas bewaar denk ik aan Hans.

Hans stuurt me van tijd tot tijd een update over hoe het met hem gaat. Dat soort brieven gun ik jullie allemaal. Ik gun jullie allemaal een Hans, die je regelmatig doet beseffen waar het in het leven ook al weer allemaal om gaat. Een Hans die je dankbaar bent om wat hij je leert. Omdat je door alleen al naar hem te kijken ziet hoe je het kunt doen: omgaan met het feit dat je zult gaan sterven.

En Hans zal Hans niet zijn of hij eindigt zijn bericht vaak met een vrolijke link, zoals het filmpje hierboven, omdat hij zo'n groot hart heeft dat hij het anderen gunt om te genieten. En daarvoor buig ik diep. Dat hij weet dat hij gaat sterven, en niet jaloers is op het leven, maar er nog meer zegeningen voor anderen tegenaan slingert. Daarvan ben ik altijd even stil.

2011-11-01T13:27:00.000-07:00

Ik heb letters gezaagd voor de koningin....

2011-10-25T15:21:00.001-07:00

In opdracht van die goeie Anne (www.lab3.nl)

En onze Johan schiep de vogel...

2011-10-24T14:44:00.000-07:00

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik word zo ongelofelijk rustig van mensen die zo lekker bezig zijn als Johan Scherft (klik op zijn naam voor zijn website). Ik heb de laatste tijd zelfs geen tijd om adem te halen, en kom dan ook helemaal niet toe aan fijne weblogberichten, maar gelukkig zijn er altijd mensen zoals Johan die hun kop erbij houden, nooit razend worden van ongeduld en alles rustig ook nog eens in het Engels toelichten. Zo kijk ik ook altijd zo graag naar al mijn buren die in hun sportpak naar me zwaaien onderweg naar de sportschool of een halve marathon door de duinen. Ik zwaai heel hard naar ze terug, en ben dankbaar dat ik buren heb die dat doen. Iemand moet het doen, immers, en ik ben blij dat zij dat zijn en niet ik.

Lekker zingen

2011-10-19T15:18:00.000-07:00

Van facebook gerukt, bij mijn bloedeigenste nichtje Yara.

2011-10-19T13:48:00.000-07:00

Je zou gek worden. En nu echt.

Heb ik net de onovertroffen worteltjestaart achter mijn kiezen, komt er weer een káárt binnen van de gulle gevers. Met woorden erop die als ijsjes bij me naar binnen glijden, maar wéér zonder ondertekening. Je zou er volmondig van gaan vloeken. Echt. Ik kan heel goed ontvangen hoor, maar wil dan wel weten van wie! Heel Nederland weet inmiddels dat ik een onovertroffen taart cadeau heb gekregen omdat ik telkens dacht: 'Wacht! Nú weet ik het: Kárin! Hij komt vast van Karin!' om daarna vergeefs Cora weer lastig te gaan vallen, als bleek dat ik het alweer bij het verkeerde eind had.

Het poststempel is gestempeld in Zwolle. Daar werd ik nog radelozer van. Zwólle! Ik slaap nu al drie nachten niet, en de gulle gevers moeten zich wel realiseren dat ik inmiddels op het punt sta vermoord te worden door een kleine kudde vriendinnen, omdat die állemaal het recept willen hebben. Vandaag nog serveerde ik het laatste stukje aan Esther, die kreunend van de bank gleed met worteltaart en al.

Je verwacht het niet. Tenminste: ik niet. Dat een worteltaart zo gehakt kan maken van al je smaakpapillen. Ik zou inmiddels zélf een moord doen voor het recept, al vrees ik dat ik nooit maar in de buurt zou kunnen komen van deze taart. Deze gulle taart van onbekende lieve gevers. Je zou er bijna een bureau voor inhuren, om ze op te sporen. Of geld bieden: gewoon dik geld, want ik weet dat ze dit weblog lezen. Maar ik vrees dat het niet zal helpen. Ik hoop dat ik op een nacht ineens rechtop zit terwijl ik roep: 'Dát zijn ze! Dat ik dáár niet aan gedacht heb!'. En weet je wat nog het ergste is: ik had ze gewoon kunnen zién als ik thuis was geweest toen ze aan kwamen fietsen, op hun stevige fietsen, al krijgen ze daar zelf recidiverende aanvallen van dijenkletsende schaterlach van, zeiden ze, toen ze dat lazen. Dan heeft zij ook vast geen krullen, of geen gele jas, of hij heeft juist krullen en zij niet. Buurvrouw Molly heeft een rijke geest, ik vertrouw haar na de ansichtkaart op mijn mat voor geen centimeter meer.

Zo kun je moe worden van geluk. En net toen ik me dat besefte kwam Mirjam aan met bovenstaand pakje. Ik kon het bijna niet meer aan. Lag er wéér een cadeautje op mijn geborduurde tafelkleed. Ingerold in een druivenblad. Moet je kijken hoe mooi dat eruit ziet. Er zat een klein tubetje granaatappelhandcreme (goed woord voor galgje) ingerold. Ik schoot bijna vol toen ik de geur rook. Gelukkig heeft ze het niet bij de buurvrouw afgegeven: maar dat kan ook niet, want ik blijf hardnekkig thuis, sinds ik de taartgevers zo grondig heb misgelopen.

Van Mirjam kreeg ik trouwens ook de appeltjes van Maarten 't Hart. Daar was de oktobercadeaumaand al mee begonnen. Mirjam is bloemist, al dekt dat woord de lading niet, want Mirjam maakt de allermooiste boeketten op aarde. Ik zweer het je. Stel je een veld vol bloemen voor, en een vaas, en een hemel erboven en stille witte wolken en een zachte bries, en Mirjam duwt het állemaal voor je in één bos. Net zoiets als een worteltjestaart, maar dan anders.

Ik leerde Mirjam kennen op de grandioze vrijmarkt op 5 mei in Oegstgeest. Een markt waar je zou willen wónen, zo goed en gezellig is die elk jaar. Zij zat er met een vriendin haar boeketten te verkopen. Stuk voor stuk boeketten die stompen tegen je hart. Dus ik dacht: als jullie nou een boeket nodig hebben dat 'dank je wel' of 'het spijt me zo ontzettend' moet zeggen, of tranen moet drogen, of moet wuiven op een kist op een begrafenis: Mirjam maakt er het meest passende boeket bij. Ik zweer het je. Als ik doodga, mogen alleen de bloemen van Mirjam op mijn kist.

Raar trouwens dat ik gelijk denk aan mijn kist. Dat komt omdat ik nog steeds met heel veel plezier terugdenk aan de bloemen die lagen op de kist van mijn zus. Dat was een boeket zo mooi om van te gaan jodelen door je tranen heen. Net zoiets als schreeuwen van geluk met een mond vol worteltjestaart.

Ik weet dus waar jullie moeten zijn voor de mooiste boeketten, maar wie voor jullie de lekkerste worteltjestaart ter wereld kan maken, sja, dat weet ik nou nog net niet.

How to be alone

2011-10-18T14:33:00.000-07:00

Cadeau van Paulien.

Visitekaartje

2011-10-16T00:29:00.000-07:00

Ik ging koffiedrinken, of nee, ik ging een onovertroffen Mocha drinken bij Midi, en vond op tafel een visitekaartje.

Taart

2011-10-15T12:20:00.000-07:00

Ik kwam aan bij mijn atelier en vond een prachtig briefje van mijn buurvrouw op de deur geplakt: vlak onder de 'Nee, nee' sticker op mijn brievenbus. Het is wonderlijk. Ik ben in een buurt terecht gekomen met allemaal bijzondere buurvrouwen. Stuk voor stuk zou je ze elke dag wel op de koffie willen vragen. Als je dat zou willen dan he. Er moet immers af en toe ook gewerkt worden.

De brief was een foto van een bovenarm, met daarop een dikke lippenstiftzoen gedrukt. Ik moest me bij mijn buurvrouw melden. Per direct. Toen ik bij haar binnenkwam bleek een onbekende een enorme taart voor me te hebben afgeleverd. In een blanco doos met bovenstaande tekst. Het is om gek van te worden. Gek vanwege de onovertroffen smaak van de taart, die werkelijk méér dan perfect is, en gék van onwetendheid omdat ik niet weet wie het was die de taart heeft afgeleverd.

'De vrouw had een gele jas aan, was een beetje klein en had krullen. Haar man was lang, en had steil haar,' zei mijn buurvrouw. 'En ze hadden goeie fietsen, van die goeie stevige.' JA JEMIGMINA! HAD EEN FOTO VAN ZE GEMAAKT MENS! schreeuwde ik ongeduldig. Mijn buurvrouw lachte onverstoorbaar terwijl ze genoot van een stuk van de taart. Een goddelijke worteltjestaart met noten en volgens ons ook wat banaan en dan een luchtig soort glazuur als ware het de hemel zelf er bovenop. We aten dus taart. En hoe. De buurvrouw serveerde er Japanse thee bij in een prachtige kom en bood mij die ritueel aan. Met buiging en al. Het werd allemaal bijna teveel voor mijn zintuigen. Je zult een hele taart cadeau krijgen en dan ook nog een Japans theeritueel erbij. Ik weet niet hoor.

Ik slaap vannacht natuurlijk niet. Ik wil het weten.

Nieuw baantje

2011-10-13T15:38:00.000-07:00

Beste directeur van de NS,

Enige maanden reis ik nu regelmatig met uw treinen van Leiden Lammenschans naar Utrecht Centraal. Een exercitie waar ik nogal tegenop zag moet ik u zeggen. Wat is er al akeliger, zegt u nou zelf, dan 's morgens, als de dromen nog aan je kleven, je keihard te moeten haasten om ergens te moeten zijn waar ook nog eens nóg meer mensen zijn. Mensen die bovendien daar eigenlijk vaak helemaal niet zouden willen zijn, als ze het zelf voor het zeggen zouden hebben (een enkeling natuurlijk weer daargelaten die gezellig met een bos bloemen op weg gaat naar oom of zus of een dagje winkelen).

Het goede nieuws is dat de hele exercitie me nogal meevalt moet ik zeggen. Sja, de wonderen zijn de wereld nog niet uit, zult u zeggen, en dat beaam ik ten volle. Ik sta altijd open voor wonderen, op mijn goede dagen dan. Dat moet ik mezelf nageven. Het station Leiden Lammenschans is een sympathiek station. Dat is op zich al een wonder te noemen in deze tijd, vindt u ook niet? De maat is goed, en de trap is ook zo mooi naar het perron. Elk station zou als het aan mij zou liggen een trap hebben naar het perron. Met voorzieningen voor gehandicapten erbij natuurlijk. Maar geen lift, alsjeblieft geen lift. Liften zijn lelijk. Een glooiende helling voor rolstoelen door de bosjes zoals op Leiden Lammenschans voldoet volgens mij ook prima. Maar wie ben ik. Ik heb eigenlijk nergens verstand van, en zeker niet van stations. U wel? Tegelijk heb ik natuurlijk wel een mening over van alles en nog wat en die roep ik graag af en toe een beetje in de rondte. Vandaar deze brief.

Ik zal eerlijk tegen u zijn.

Het slechte nieuws is namelijk dat ik de trein nogal saai vind. De stiltecoupé is trouwens de uitvinding van de eeuw moet ik u nageven. Ik weet niet of u dat zelf bedacht heeft of dat een of andere brievenschrijver u daar ooit attent op heeft gemaakt, maar dat ik kan werken en lezen in de trein en me met niemand hoef te bemoeien als ik daar geen zin in heb vind ik een grote zegen. Ik ben nogal ambivalent. Dat zal ik verder nu in mijn eerste brief aan u niet uitleggen, dat komt misschien nog wel een keer, maar laat ik het zo zeggen dat ik aan de ene kant hou van rust en mijn eigen dingen kunnen doen, en aan de andere kant altijd in ben voor 'circus'. En de trein heeft wel het een, maar niet het ander. De trein is een groot podium, zelfs de spelers zijn allemaal aanwezig, maar er gebeurt niks. De enige rol die (overigens vaak dubieus) gespeeld wordt is die van 'conducteur'. Eenzame conducteuren.

Nou dacht ik, en dat is weer het goede nieuws, of u het een goed idee zou vinden als ik de rol van conducteur-assistente op me zou nemen, tegen een kleine vergoeding. Dat u via mij de service uitbreidt van het uitdelen van zakdoekjes en pepermuntjes, het goed doen van kraagjes, het strikken van veters, het vermelden van betrouwbare weersvoorspellingen, het borstelen van de banken, het verkopen van paraplu's en de neus snuiten van kleine kindertjes, tot het spreken van geruststellende woorden en het geven van complimentjes. Een soort personal assistant van de conducteur. Kan hij lekker alle kaartjes knippen, en neem ik de rest van het werk voor mijn rekening. Daarbij vind ik het helemaal niet erg om een pak te dragen of een schort, ik weiger alleen wel het standaard conducteurspak, want er zijn wel grenzen vind ik.

En ik ben heus niet alleen maar aardig. Ik kan ook mensen beledigen waar dat nodig is. En geloof me, dat ís soms nodig. En preken kan ik ook. Desnoods door de intercom. Dat heb ik van mijn moeder geleerd. Die is eigenlijk als conducteur gebóren zonder dat ze het zelf wist. Dat heb je soms. Dat je kwaliteiten hebt waar je je eigenlijk niet goed van bewust bent. Dat heeft u misschien zelf ook. Dat u nu bij de NS zit is misschien gewoon een wonderlijk toeval. Daar hangt mijn leven ook van aan elkaar, van wonderlijke toevallen, maar soms probeer ik een en ander een beetje te sturen. Dat zou u misschien ook eens wat vaker moeten doen, als ik zo vrij mag zijn.

Daarbij stel ik voor dat ik af en toe mensen uitnodig in de trein. Een van mijn vriendinnen kan bijvoorbeeld onderweg de mensen werkelijk álles uitleggen over de bomen die we passeren. Die kan zelfs uitleggen waarom bomen verkleuren in de herfst. Heel precies. Waar ze al die kennis vandaan heeft mag Joost weten, maar je kunt er úren naar luisteren. De treinreis is in elk geval om voordat je het weet. Daarbij heb ik ook nog twee nichtjes die heel goed taartjes bakken. Dat is toch echt weer iets anders dan van die gevulde koeken uit zo'n karretje dat altijd te breed is voor het gangpad. Daarbij snap ik na jaren nog steeds niet op welke treinen nou wel gevulde koeken verkocht worden en welke niet. In de trein van Leiden naar Utrecht is in elk geval geen gevulde koek te bekennen, en dat zijn zo meer van die gemiste kansen. Weet u, je moet kansen pakken waar ze liggen. Ik weet niet of de NS daar nou zo groot mee geworden is, maar we doen dat veel te weinig met z'n allen. Ik zou zelfs zo ver willen gaan om te pleiten voor een restauratiewagon aan elke trein mét een wc erbij: dan zijn we gelijk ook van dat gezeik af. Die plee betaalt zich wel terug door de opbrengst van de restauratiewagen. Let op mijn woorden.

En dan vind ik, nu we toch bezig zijn, dat er ook altijd een wagonnetje moet zijn waar je leuke dingen kunt doen. Ik hoor u zeggen: 'Leuk, wat is leuk?'. Dat zegt mijn man ook altijd: die heeft een grondige hekel aan het woord 'leuk' alléén al, maar laten we het dan 'circus' noemen. Laten we een wagon maken waar een schrijver voor kan lezen uit zijn nieuwste boek, desnoods door de intercom. Een klein podium waarop mensen kunnen zeggen wat gezegd moet worden, of een bandje hun nieuwste hit kan spelen, en een wandje waarop we af en toe een goeie film vertonen, of de vakantiedia's van mijn collega de conducteur. Daarbij lijkt het me ook fijn als we in die wagon feestjes kunnen geven en daar mensen voor kunnen uitnodigen, of dat je een wagon af kunt huren om in te vergaderen of een klein symposium in kunt organiseren. Er zijn best al initiatieven op dit gebied, maar die vind ik niet echt. Dat kan de NS veel beter, als je het mij vraagt. Ik ben er nogal van om het aangename met het noodzakelijke te verenigen, dus dat je ook echt ergens naar onderweg bent en niet als een sukkel wordt rondgereden tussen plaatsen waar je helemaal niet hoeft te zijn.

Nou goed. Tot zover. Ik moet mezelf beperken. Als ik namelijk al mijn ideeën in één keer uit de doeken doe ga ik altijd schreeuwen van enthousiasme, en dat lijkt me voor zo'n eerste kennismaking als dit niet wenselijk. Neemt u gerust even de tijd om bovenstaande te overwegen. Wacht echter niet te lang: je moet het ijzer smeden als het heet is. Dat zei mijn oom altijd. Die had een staalbedrijf.

Een kalme groet,
Simone de Jong

Schoonheid

2011-10-13T03:29:00.000-07:00

Wat zijn jullie toch hartelijk: Maartje, Els E., Claudia, Patrice, Annette, Janneke, Jacomine.. Het is als een groepje mensen dat je op staat te wachten als je na vakantie terug komt op Schiphol, zoiets. Lief hoor, en heel attent én leuk om te horen natuurlijk. Altijd fijn om gemist te worden. Zo ben ik dan ook wel weer.

En echt, ik doe mijn stinkende best, maar kan mijn draai nog niet helemaal vinden hier op blogspot. Ik zal het maar eerlijk toegeven. Het is dat jullie er zijn, maar ik vind de vormgeving niks, de foto's niet mooi van maat, de tekstbreedte vaak niet passen bij de foto's en de hele layout gewoon niet mooi. Wat ik ook doe. En ook zo erg: er openen altijd van die hinderlijke popupschermen als je een weblog van blogspot bezoekt. Van die dingen waar je helemáál niet op zit te wachten.

Waar maak ik me druk om natuurlijk, en waar heb ik het eigenlijk over, en alles is op te lossen als je alle tijd hebt, maar ik kan er niet omheen: ik mis mijn oude vertrouwde weblogweblog. Net als mijn winkeltje. Dat heb ik ook verhuisd naar blogspot in afwachting op de stakkers van weblog die nu al maanden bezig zijn met de verhuizing. Ik dacht dat ik niet goed was in verhuizen, maar het kan nog veel erger. Hoelang de verhuizing nog gaat duren weet niemand. Af en toe kun je zoeken naar een update, en dan krijg je van die vrolijke heldere berichten als deze:

Beste Weblogger,
Er zijn aan de achterkant enkele belangrijke wijzigingen doorgevoerd. De werkzaamheden aan de database en het verwijderen van de instabiele album plugin zijn klaar. Hier zul je op dit moment aan de voorzijde nog niets van merken, maar dit is van groot belang voor het systeem.
De implementatie van de plugin die ervoor zorgt dat je weblog getoond wordt snel laadt zal deze week plaats vinden. Er zijn nog enkele fouten gevonden die moeten worden opgelost voordat de plugin actief kan worden.
Op basis van alles wat jij bij ons gemeld hebt via de helpdesk worden nu de weblogs nagelopen op ontbrekende berichte, reacties e.d. Er wordt gekeken wat de de weblogs gemeenschappelijk hebben qua ontbrekende onderdelen en hoe wij deze toe moeten voegen. Bij dezen wil ik je daarvoor bedanken.
Met vriendelijke groet,
Coen

Coen kan wat mij betreft de tering krijgen. Neeee, nee hoor Coen. Coen doet immers ook maar zijn best, tenminste, daar ga ik voor het gemak maar vanuit, maar Coen zou bij elke werkgever al ontslagen zijn: twee maanden doen over een klus die al een half jaar was voorbereid zodat er 390.000 weblogs in een nachtje overgeheveld zouden kunnen worden is rijkelijk lang. En nog triester: heeft me tot nog toe ook nog honderden euro's gekost aan verloren winkelomzet. Dat ook nog eens een keer. Zielig he? Mensen konden door die hele kutverhuizing natuurlijk mijn winkeltje niet meer vinden en dachten: 'Die de Jong heeft de hele handel gesloten'. Nou mooi niet! Ik heb 'Gloria' al eerder dan mijn weblog onder gebracht bij blogspot, wat een hoop werk was, maar ik vertrouwde Coen niet meer en dat is ook gebleken.

Maar net als op mijn weblog voel ik me zelf ook niet helemaal thuis in mijn winkel 'Gloria' bij Blogspot. Al mijn artikelen worden in het blauw vermeld. Heel lelijk blauw. Zo ging dat bij weblog niet. En ik kan het niet veranderen, wat ik ook probeer. En dat ik niet meer dan pakweg 22 artikelen onder elkaar kan plaatsen zodat je de rest pas ziet als je op 'oude berichten' klikt. Nee, het is me net iets teveel van het goede allemaal. Een nieuw atelier, een nieuwe baan en dan ook nog eens een nieuwe winkel én een nieuw weblog. En dat voor een mens die graag alles een beetje bij het oude laat.

Het valt allemaal op te lossen. De mensen van blogspot zeggen dat ik verlost wordt van de blauwe letters boven mijn artikelen als ik nóg een keer alles opnieuw zou overtypen. Dat kost me echter weer drie dagen werk, en die tijd heb ik niet. Ik heb inmiddels een bijbaan die zeeën van tijd kost en de dozen in m'n atelier zijn nog steeds niet uitgepakt.

Ik ben niet zielig, integendeel. Ik lig gewoon even geplet onder al mijn zegeningen te klagen, en wordt onder andere geconfronteerd met hoe groot mijn gevoel voor schoonheid is. In zoverre: hoeveel blijer ik ben als ik een weblogbericht kan schrijven in een vormgeving die naar mijn gevoel klopt. Een astroloog die ik ooit bezocht heb heeft me daar toen al voor gewaarschuwd. Dat ik niet zou gedijen in een omgeving 'die ik geen zekere schoonheid toe zou dichten'. Daar heb ik toen mijn wenkbrauwen bij opgetrokken. Maar ik denk vaak aan de man terug als ik mezelf ergens terugvind waar ik nieuwe theedoeken sta uit te zoeken. Theedoeken die ik graag als een bescheiden feestje aan hun haakje hang en die dan de hele dag stilletjes glinsteren in je ooghoek. Het hele leven begint wat mij betreft zo'n beetje met mooie theedoeken. En het feest is dan helemáál compleet met het precies goeie vaatdoekje op het aanrecht. Van die dingen. Ogenschijnlijk onbelangrijk, maar ondertussen. Ik weet wel beter.

Maar dat weblog. Ik moet er diep van zuchten. Maar ik moet ophouden met zeiken, want jullie zijn er. Kan mij het lelijke blogspot schelen. Ik zet me heen over het feit dat het nog veel mooier kan, en beter. Dan hoop ik dat mijn woorden ook weer komen. Ik klets het liefst vanuit mijn vertrouwde gemakkelijke weblog stoel, maar zal niet opgeven het blogspotpodium te beklimmen. Misschien is het nog maar voor even. Misschien krijgt Coen de geest en zwiept straks mijn oude vertrouwde deur naar mijn weblog en winkel op weblog.nl ineens weer open. Je weet maar niet. Ik hou moed. Ik hoop jullie ook. Dat helpt enorm. En mocht mijn hele wegblogarchief nooit meer boven water komen, dan ben ik blij dat ik pasgeleden een bloemlezing heb gemaakt van 70 weblogverhalen uit de afgelopen vier en half jaar. Het heeft zo moeten zijn.

Tot morgen. Ik beloof het.

De muis van tante Cor en tante Ma

2011-10-12T02:01:00.000-07:00

Mijn muis is vermoord door zijn eigen soortgenoten.
Ik vond hem dood onderin de kast.
De panty van tante Cor of van tante Ma puilt uit zijn borstkas.
Ik zou hem bijna gaan begraven.

Tante Cor en tante Ma waren twee zussen bij ons in de kerk in Katwijk. Tante Cor en tante Ma hadden geen man: ze hadden elkaar. Ze waren twee van hetzelfde en altijd aan het handwerken. Muizen waren hun specialiteit. Moet je dat broekje zien en de binnenkant van die oortjes. Wat een geduld moeten tante Cor en tante Ma gehad hebben. Ze waren al bejaard toen ik een baby was, en dat ze nog steeds leefden toen ik de pubertijd naderde vond ik een groots mirakel. Zo waren er meer mensen bij ons in de kerk die het eeuwig leven toebedeeld hadden gekregen, naar mijn gevoel dan. Een eeuwig leven als bejaarde. Terwijl ze achteraf vaak nog maar vijftig waren toen ze naar mijn idee hun einde al spoedig zouden naderen.

Mijn moeder ging vaak langs bij 'Cor en Ma'. Ze jutte ze op om muizen te breien en bestelde ze met hele nesten tegelijk. Achteraf vind ik dat zo lief. Ze wilde Cor en Ma het gevoel geven dat heel Nederland op hun muizen zat te wachten. Ze het gevoel geven dat ze keihard nodig waren. En Cor en Ma maar breien. Ik wou dat ik het kon, maar het lukt me al niet eens om voor de muis van tante Cor en tante Ma te zórgen, laat staan dat ik er eentje zelf zou kunnen maken. Ik zou het wel willen kunnen hoor, dat wel. Ik zou het zelfs heel erg graag willen kunnen, maar ik ga eerst op zoek naar een poppendokter. Ik kan deze moord niet langer aanzien.

Vloeipapier

2011-10-10T14:44:00.000-07:00

Sinds ik een eigen winkeltje heb, ben ik de intens gelukkige eigenaar van heel veel vloeipapier om bestellingen in in te pakken. Nu heb ik een groot geluk ontdekt: fijne gestreken bloesjes in een vloeipapiertje inpakken, zodat het lekker ritselt in je kast en het telkens lijkt alsof je het nieuw uit de verpakking haalt. Het liefst zou ik mijn hele kledingkast zo inpakken, maar ik moet ook nog werken en alles.

Chips in handtas

2011-10-09T08:30:00.000-07:00

Niks fijners dan met je vriendin op stap zijn, die op precies het juiste moment haar handtas openklikt waar een hele zak chips in blijkt te zitten. Handtassen met chips erin; veel gelukkiger kun je me niet maken moet ik zeggen.

Broche

2011-10-08T01:33:00.000-07:00

Ik zat laatst ergens buiten in de wind. Ik weet niet meer waar. Er waaide een blaadje precies in mijn open hand. En dan zit je daar, met je 'hele hebben en houen', zogenaamd belangrijk te doen, me druk te maken om van alles en nog wat, over allemaal dingen die helemaal niet bedoeld zijn om je druk over te maken, over het algemeen dan. Maar ja, weet ik veel. Ik weet zoveel niet. En dan waait er zomaar ineens een blaadje in je hand. Ik weet niet veel, maar die momenten, daar gaat het volgens mij om. Bij mij dan. Van die momenten die ik zelf niet had kunnen bedenken. Die me optillen en met een kwartslag weer neerzetten waardoor ik de wereld ineens heel even anders zie.

Stil keek ik van de week naar een man op een terras. Ik genoot van de ouderwetse blauwe combinatie die hij droeg en vroeg me af waarom ik die combinatie zo mooi ouderwets vond en trouwens ook waarom veel mannen onder hun overhemd een wit t-shirt dragen dat bijna altijd het beeld verstoort. Vind ik dan. Van dat soort levensvragen.

Terwijl hij druk in gesprek was dwarrelde er een blaadje op zijn schouder. Het lag er prachtig, als een broche. Hij zag het niet.

Perron

2011-10-07T15:54:00.000-07:00

Het moet niet veel gekker worden
's morgens vroeg
op het perron.

Mooie appeltjes

2011-10-06T14:36:00.000-07:00

Ik kreeg twee prachtige appeltjes. Met rode wangen. Ze komen uit de tuin van Maarten het Hart. Dan ziet zo'n appeltje er toch ineens een beetje anders uit, als je dat weet. En dat vind ik gek, dat dat toch uitmaakt. Dan kijk je toch anders naar zo'n appeltje.

De appeltjes van Maarten worden verkocht bij de biologische winkel 'De brandnetel' hier in Leiden. Maarten is er zelf niet helaas. Eigenlijk zou 'ie daar zelf achter een paar kisten moeten zitten, vind ik dan, maar hij struint vast lekker rond in zijn boomgaardje. Moet ook gebeuren, immers.

Nieuw weblog begonnen

2011-10-05T11:19:00.000-07:00

Zolang web-log.nl aan het verhuizen is naar weblog.nl ben ik even gaan 'buurten' bij blogspot. In elk geval totdat mijn weblog bij weblog.nl weer online is. Inmiddels heb ik ook mijn winkeltje 'Gloria' even in 'een tijdelijk pandje' bij blogspot ondergebracht: http://winkelgloria.blogspot.com Sla deze link echter niet op, want wellicht is mijn adres binnenkort weer anders. Kom liever via mijn website naar mijn weblog en mijn winkel. Mijn website is er namelijk altijd, wat een geluk, en vanuit daar kun je dan doorlinken naar mijn weblog en naar mijn winkel, als je daar tenminste zin in hebt.

Nou, welkom dus weer allemaal! De reacties waarin ik hoorde dat ik gemist werd vond ik hartverwarmend. Het was erg raar, maar ook wel prettig om zes weken niet online te zijn. Ik dwaalde wekenlang rond in mijn eigen hoofd. We zullen zien wat er te melden is. Ik kan weer denken: 'Dát moet ik ze vertellen! Dát moeten ze weten! Dát is mooi om te laten zien!' Dus kom maar op met z'n allen.